Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik ben zo’n leerkracht die een praktijk voor leerbegeleiding (in de volksmond “een bijlesbureautje”) is begonnen! Foei, ik moet me schamen, want ik bedien ouders die het te hoog in hun bol hebben en  te veel eisen stellen aan hun kinderen (en hun leerkrachten). Die ouders die het niet eens zijn met school en het beter denken te weten. Ouders die het hoogst haalbare  willen voor hun oogappel, ten koste van alles! Foei!

Is dat zo? Moet ik me echt een potje zitten schamen? Nou, ik ben van mening dat ik juist geweldig werk doe!

Zo’n 12 jaar geleden werkte ik al als gediplomeerd Remedial Teacher op school. Er waren uren (lees: geld)  beschikbaar voor diagnostisch onderzoek en remedial teaching.  Kortom de  RT  werd gewoon op school gegeven.

Helaas is er de afgelopen jaren op de RT-uren behoorlijk bezuinigd. Op veel scholen zijn de uren zelfs verdwenen. De RT-ers staan gewoon weer voor de klas en mogen zich, het liefst in hun taaktijd (buiten de lesuren om), inzetten voor enkele RT-taken.

Wat de oorzaak hiervan is? Geld! Dit kun je maar 1 keer uitgeven. En daarom staan de scholen voor lastige keuzes. Klassenverkleining of een Remedial Teacher? De keus is snel gemaak!

In de groepen doen de leerkrachten hun uiterste best om alle leerlingen die hulp of uitdaging te bieden die ze nodig hebben. Er wordt gewerkt op verschillende niveaus en (zorg)leerlingen krijgen extra of verlengde instructie in een instructiegroepje. Want in het kader van passend onderwijs hebben alle kinderen recht op goed onderwijs, ook kinderen die extra ondersteuning of uitdaging nodig hebben. En dat valt niet mee in een groep van 20 -30 kinderen!

Er worden wel,  als er financieel wat ruimte is,  onderwijsassistenten  aangesteld. Zij zorgen voor extra handen in de klas, of geven extra uitleg,  wat erg prettig is. Maar kun je van hen hetzelfde verwachten als van een  remedial teacher, die kennis heeft van diagnostiek, remediërende materialen en technieken?

Ouders zien dit ook. Zij zien dat leerkrachten hun best doen om hun kind dat te bieden wat het ècht nodig heeft. Maar weten ook dat specifieke, individuele hulp meestal niet geboden kàn worden.  Geen wonder dat ouders zich zorgen maken als hun kind met de cijfers onderuit zakt, onzeker of misschien zelfs faalangstig wordt. Ze zien hun kind ongemotiveerd raken en/of hun plezier in leren kwijt raken.

Foei, dat ouders zich zorgen maken en elders hulp zoeken!?

Foei, dat ik deze kinderen help om weer plezier in het leren terug te vinden!?

Nee, ik ben juist trots! Trots op mijn keuze om mijn kennis van remedial teaching niet aan de wilgen te hangen, maar juist aan te bieden! Trots dat ik weer een kind met zelfvertrouwen mag “afleveren” aan de maatschappij. Trots dat een kind weer plezier mag ervaren in het leren!

En bovenal: trots dat het kind weer trots is op zichzelf!

 

Please follow and like us: