06 - 27506500 info@praktijkleerrijk.nl

Ik moet bekennen dat ik best eigenwijs ben, vooral bij het volgen van instructies. Handleidingen en gebruiksaanwijzingen blijven bij mij vaak onaangeroerd, ik doe het liever zelf. Er zijn uitzondering, zoals de handleidingen van de Ikea. Als je deze namelijk niet stipt volgt, blijf je geheid met een plank of enkele schroeven over. En ik spreek uit ervaring; dan kun je de boel weer demonteren en opnieuw beginnen. Dus okay, als het moet en niet anders kan, volg ik gedwee.

Eigenlijk ben ik een trial-and-error-type. Ik probeer het liever zelf. Ik red me wel door logisch na te denken of even afstand te nemen. Ik vind het dus verschrikkelijk om een hele instructie te moeten volgen.  Na enkele woorden snap ik het al (of denk ik het te snappen) en wil ik het liefst al aan de slag. Niets is zo ergerlijk om dan toch te moeten luisteren en wachten.

Zo liep ik gisteren samen met mijn hond in het bos een vaste ronde te lopen toen ik werd getriggerd door de gekleurde routes. Ik zag blauwe, rode en gele pijlen. En ik werd toch wel benieuwd. Wat hebben deze routes te bieden? Hoe lang zijn ze? Waar kom ik terecht?  Mijn nieuwsgierigheid werd te groot en voordat ik het wist volgde ik de blauwe route.  En zo kwam ik opeens op paden en in bossen terecht die volstrekt nieuw waren voor mij. Prachtig, maar ook spannend. Elke keer als ik het blauwe pijltje al in de verte zag, was ik opgelucht; ik ben nog op de goede weg!  Maar toch begon het te kriebelen; zal ik eens niet het pijltje volgen? Zal ik eens zelf  beslissen welke kant ik op ga? Wat kan er gebeuren? Verdwalen? Ik kan toch op me zelf vertrouwen, op mijn richtingsgevoel (met de zon als hulpmiddel) en er bestaat toch ook zoiets als Google-maps?

De eerste pijlen volgde ik nog getrouw, totdat ik besloot mijn eigen weg te gaan!   Elke stap verder weg van de blauwe route werd het spannender. Maar vol vertrouwen  bleef ik mijn eigen route volgen . En na een half uur struinen stond ik op de parkeerplaats, naast mijn auto!  Mijn zelfvertrouwen was vanmiddag een stuk gegroeid; zie je wel dat ik het kan! “ Ja”, hoor ik je denken, “maar nu heb je misschien wel een heel mooi stukje natuur gemist!” Dat zal, maar ook mijn route was prachtig en zeker de moeite waard!

Toen ik zo aan het lopen was, moest ik aan die leerlingen denken die ook liever zelf willen ontdekken, die het ook  lastig vinden om naar die (talige) instructie  van de juf of meester te luisteren. Ze gaan liever zelf aan de slag. Vertrouwend op hun eigen  kennis en intuïtie.  En ja, dan maken ze wellicht een omweg, of gaan ze wel erg binnen door, ze ontdekken wel zelf hoe ze een rekenprobleem moeten aanpakken en oplossen. Ze zijn betrokken. Ze leren te vertrouwen op zichzelf. Tjonge wat gaaf!

Nu hoor ik je al denken: “Dat is lekker makkelijk, wij hoeven als ouder of leerkracht eigenlijk niets te doen?” Juist wel! Wij moeten ervoor zorgen dat de omstandigheden en voorwaarden optimaal zijn. Ten eerst moet het wel een probleem zijn die niet te makkelijk of te moeilijk is. Dat zou namelijk kunnen leiden tot verveling of frustratie. Daarnaast moeten we zorgen dat de (voor) kennis wel aanwezig is.  En als ze deze missen, wat hebben ze dan nodig? Materiaal? Kennis?  Kortom het is belangrijk dat je weet wat het kind aankan en nodig heeft. Je moet dus weten wat de zone van de naaste ontwikkeling is! De kennis van de leerlijnen is dus heel belangrijk!

Misschien moet wij de kinderen toch  vaker zelfontdekkend aan de slag laten gaan. Want wees eens eerlijk, deze ervaringen wil je ze toch niet ontnemen? Laat ze lekker eigenwijs op hun eigen wijze leren!

Please follow and like us:
× Heb je een vraag?